بشر در گوشه ی محراب خواهش های جان افروز

نشسته در پس  سجاده ی صد نقش حسرت های هستی سوز

به دستش خوشه ی پربار  تسبیح تمناهای رنگارنگ

نگاهی می کند ، سوی خدا – از آرزو لبریز-

به زاری از ته دل ، یک دلم می خواست می گوید.

شب و روزش (( دریغ )) رفته و (( ای کاش )) آینده ست.

دلم می خواست : دنیا خانه مهر و محبت بود

دلم می خواست : مردم  ، در همه احوال با هم آشتی بودند.

طمع در مال یکدیگر نمی کردند

کمر بر قتل  یکدیگر نمی بستند

مراد خویش در نامرادی های یکدیگر نمی جستند ،

ازین خون ریختن ها ، فتنه ها ، پرهیز می کردند ،

چو کفتاران خون آشام ، کمتر چنگ و دندان تیز می کردند.

دلم می خواست : عشقم را نمی کشتند

صفای آرزویم را – که چون خورشید تابان بود – می دیدند .

چنین از شاخسار هستی ام  آسان نمی چیدند

گل عشقی چنان شاداب را پرپر نمی کردند.

به باد نامرادی ها نمی دادند

به صد یاری نمی خواندند

به صد خواری نمی خوانند

چنین تنها ، به صحراهای بی پایان اندوهم نمی بردند.

دلم می خواست  : یک بار دیگر او را کنار خویش می دیدم.

به یاد اولین دیدار در چشم سیاهش خیره می ماندم.

دلم یک بار دیگر ، همچو دیدار نخستین ،

پیش پایش دست و پا می زد

شراب اولین لبخند در جام وجودم های و هو می کرد.

غم گرمش نهانگاه دلم را جستجو می کرد ،

دلم می خواست : دست عشق –چون روز نخستین-

هستی ام  را زیر و رو می کرد !

دلم می خواست سقف معبد هستی فرو می ریخت

پلیدی ها و زشتی ها به زیر خاک می ماندند

بهاری جاودان آغوش وا می کرد.

جهان در موجی از زیبایی و خوبی شنا می کرد !

بهشت عشق می خندید.

به روی آسمان آبی آرام ،

پرستوهای مهر و دوستی پرواز می کردند.

به روی بام ها ناقوس آزادی صدا می کرد....

مگو :(این آرزو خام است ! )

مگو : ( روح بشر همواره سرگردان و ناکام است )

اگر این کهکشان از هم نمی پاشد ؛

وگر این آسمان در هم نمی ریزد ؛

بیا تا ما : (( فلک را سقف بشکافیم و طرحی نو دراندازیم.))

به شادی : (( گل برافشانیم و می در ساغر اندازیم.))

اگه همه ادما عادت کنیم که به جای سرک کشیدن تو کار دیگران  ، سرمون به کار خودمون گرم باشه موفقتریم .

اگه سعی کینم که نه تنها به دیگران بلکه به خودمون هم دورغ نگیم  وضع دنیا خیلی بهتر از این که هست می شه.

هرکس باید از خودش شروع کنه پس بیاید از امروز و با یه نگاه تازه به دنیای اطرافمون نگاه کنیم  ، و هر کس رو فقط به خاطر وجود خودش دوست داشته باشیم.

نه فریادی، نا آهنگی ، نه آوایی ،

نه دیروزی ، نه امروزی ، نه فردایی ،

جهان آرام و جان آرام.

زمان در خواب بی فرجام ،

خوش آن خوابی که بیداری نمی بیند!!!

امروز می خوام بر خلاف همیشه خودم براتون بنویسم.

می دونید فکر می کنم که همه ما ادما به یه زندگی تکراری عادت کردیم.

آخه مگه ما  آدما تا کی می تونیم به این زندگی ادامه بدیم؟

تا کی می تونیم پشت نقابی که مجبور شدیم به خاطر زندگی توی این اجتماع روی صورتمون گذاشتین باقی بمونیم؟

اصلا تا حالا تو آینه به چشمامون نگاه کردیم؟چشم و دل تنها چیزایی هستند که دروغ نمی گن.

به نظر شما بهتر نیست برای یک بارم که شده فقط یک بار بریم جلوی آینه و نقاب روی صورتمون رو برداریم و من حقیقی  و واقعیمون رو توی آینه ببینیم؟

بهتر نیست برای یک بارم که شده ؛ غرورمون رو بشکنیم و حرفایی رو که خیلی وقت پیشا به خیلی از آدما باید می گفتیم رو بهشون بگیم؟

اگه ما آدما می تونستیم راحت حرفای دلمون رو به زبون بیاریم دیگه هیچ آدمی آرزوی بهشت رو نمی کرد چون ما آدما به خاطر اینکه نمی تونیم حرفامون رو به زبون بیاریم داریم عذاب می کشیم.

همه کودکان دنیا بارها و بارها زمین می خورند تا راه رفتن را یاد بگیرند . چرا بزرگسالان

 چنین روشی را در پیش نمی گیرند؟

واقعا مهم اینه که همیشه پیروز باشی و مهم تر اینه که بعد شکست و زمین خوردن

 دوباره پرواز کنیم.

خوب رویان جهان رحم ندارد دلشان

باید از جان گذرد هر که شود عاشقشان

روز اول که سرشتند گل پیکرشان

سنگی اندر گلشان بود همان شد دلشان

امروز اتفاقی اقتاد که تصمیم گرفتم با اینکه به موضوع لینک من ربطی نداره اما  در موردش بنویسم.

من واقعا نمی تونم چرا انقدر به هنر  به خصوص موسیقی توی ایران ظلم می شه ؟

چرا انقدر باید به یه هنرمند ظلم بشه و هنر و زحمتش نادیده گرفته بشه ؟

متاسفانه یه آدمی که هیچی از هنر نمی دونه با یه کار احمقانه تمام زحمات خواننده خوبمون آقای چاووشی رو به باد داده  و کاست" لنگه کفش "ایشون رو توی اینترنت پخش کرده. من واقعا نمی دونم به چنین آدمی چی باید بگم اما از همتون خواهش می کنم که برای برخورد با چنین آدمی و حمایت از آقای چاوشی کاست اورجینال ایشون رو که تا چند وقت دیگه وارد بازار می شه رو تهیه کنید.

             دنیا تنگ

                          نومیدی توان فرساست

                                                       می دانم.

ولیکن ، ره سپردن در سیاهی

                                 رو به سوی روشنی زیباست

                                                                    می دانی؟؟

به شوق نور در ظلمت قدم بردار.

به این غم های جان آزار ، دل مسپار!

که مرغان گلستان زاد،

                             که  سرشارند از آواز آزادی

نمی دانند هرگز ،لذت و ذوق رهایی را

و رعنایان تن در نور پرورده ،

نمی دانند در پایان تاریکی ،  شکوه روشنایی را!

 و همه چیز تمام شده مثل یک مهمانی که به آخر می رسد و تو به حال خود رها می شوی.

چرا غمگینی؟ این رسم زندگیست!!!

بگذار تا شیطان چشمان تو را به عریانی خویش بگشاید.هرچند معنایش جز درد و پریشانی نباشد اما

 کوری را هرگز به خاطر آرامش تحمل نکن.

به فکر فردا نباشید چرا که فردا نیز مدتی از وقت شما رو می گیره.برای امروز همین اندازه ناراحتی و

مشکل کافیه.

خوشبخت کیست؟

اون همون کسی است که امروز رو از خودش دونست و با خیال آسوده فریاد زد : ای فردا !! هر چه

می توانی بکن، کوتاهی نکن چرا که امروز را گذرانده ام!!!!

نمی دونم دوستان اگه آدما یک ذره حتی به اندازه کوچکترین موجود خدا برای هم دل می سوزوندن و به

هم دست یاری می دادن آیا واقعا دیگر کسی بود که تنها باشد؟ آیا کسی بود که فریاد زند چه کسی

می تواند مرا یاری کند؟؟!!؟؟

چه سخت و غم انگیز است سرنوشت کسی که طبیعت نمی تواند سرش را کلاه بگذارد ؛ چه تلخ است

میوه ی درخت بینایی.

فراموش نمیشه حتی اگه بخوای!!!

دوست خوب مثل ستاره می مونه ، تو همیشه اونو نمیبینی اما می دونی که همیشه هست حتی

 وقتی که خوابی.

سخت ترین چیز این که ببینی کسی رو که خیلی دوست داری ، کس دیکه ای رو دوست داره.

برای کسی که برای تو گریه نمی کنه اشک  نریز ، از کجا می دونی همونی که یه روزی اشکاتو پاک

می کرد یه روزی خودش مسبب اشکات نباشه.

آدمای زیادی توی زندگیت میان و میرن اما دوست خوب همیشه تو قلبت می مونه.

هوایی که می بویم از نفس پر دروغ همسفران فریبکار من گنه آلودست

و به راستی آن را که در این راه قدم برمی دارد به همسفری چه حاجت است.

تو وارث همان هستی که خود آ فریده ای.

تو از زندگی همان میوه ای را بدست می آوری که بذر آن را کاشته ای .

نخست مجبوری به آن معنا ببخشی.

باید آن را به رنگ و موسیقی و شعر درآمیزی

باید خلاق باشی

اگر چنین کردی،آری تو زنده ای

شود.در این صورت این گل با طراوت و زیبا برای همیشه پژمرده و پرپر می شود تا

عشق های ابدی به وجود آید.

ولی دوستان به حرفایی که شما می گین گوش می دن

اما بهترین دوستان ؛حرفایی رو که شما نمی گین رو می شنون.

کاش می توانستی در رویاهایم بخوابی و در آرزوهایم بیدار شوی.کاش به جز تاخیر

دیدار هیچ گله ای نبود.

غرورش به عشقش دروغ نمی گفت.

اگر آگاهی و بینشمون رو از دنیای اطرافمون کامل کنیم ،مطمئن و شاد باشید که تو دنیایی زندگی

 می کنیم که مملو از فرصته.

همیشه اینو به یاد داشته باشیم ؛فرصت به دست آمدنی نیست بلکه بدست آوردنیست،

یعنی فرصت رو باید شناخت،باید آگاهی استفاده از اونو داشت .....

له خواهد شد و از بین خواهد رفت.