با دست نازنین تو بر خاک اوفتد

با این همه ، هنوز به جان می پرستمت

بالله اگر که عشق چنین پاک اوفتد

می بینمت هنوز به دیدار واپسین

گریان درآمدی که((فریدون خدا نخواست!))

غافل که من به تو خدایی نداشتم

اما دریغ و درد نگفتی چرا نخواست!

بیچاره دل خطای تو در چشم او نکوست

گوید به من : (( هرآنچه او کرد خوب کرد!))

((فردای ما )) نیامد و خورشید آرزو

تنها سپیده ای زد و آنگه غروب کرد.

بر گور عشق خویش شباهنگ ماتمم

دانی چرا نوای عزا سر نمی کنم؟

تو صحبت محبت من باورت نبود

من ترک دوستی ز ت باور نمی کنم!

پاداش آن صفای خدایی که در تو بود

این واپسین ترانه تو را یادگار باد

ماند به سینه ام غم تو یادگار تو

هرگز غمت مباد و خدا با تو یار باد.

دیگر زپا فتاده ام ای ساقی اجل

لب تشنه ام ،بریز به کامم شراب را

ای آخرین پناه من،آغوش باز کن

تا ننگرم پس از رخ او آفتاب را.

شبی از شبها ،خواهم افتاد و خواهم مرد....

اما می خواهم هرچه بیشتر بروم...

تا هرچه دورتر بیفتم...

تا هرچه دیرتر بیفتم...

تا هرچه دوتر و دیرتر بمیرم...

نمی خواهم حتی یک گام یا یک لحظه پیش از آنکه

می توانسته ام بروم و بمانم..

افتاده باشم و جان داده باشم، همین!!

ساحل آرام آرام مي سوزد ريز ريز مي شودولي از صداي زيباي امواج آرام مي گيرد

 ساحل آرميده ولي خواب خوش موج را مي بيند

موج بي پروا مي آيد ولي در کنار ساحل سرخم مي کند وغرور ش رارها کرده .

موج شرمنده به دريا باز مي گردد و عشق ساحل را براي هميشه در وجود خود نهان ميکند