|
چشم به راه
|
|
|
خدایا
آنان که همه چیز دارند
به سخره می گیرند
آنان را
که هیچ چیز ندارند
مگر تو را!
هر کودکی
با این پیام
به دنیا می آید
که خدا
هنوز از انسان نومید نیست.
خدا به انسان می گوید :
«شفایت می دهم
از این رو که آسیبت می رسانم
دوستت دارم
از این رو مکافاتت می کنم»
آنان که فانوسشان را
بر پشت می برند؛
سایه هاشان پیش پایشان می افتد!
ماه
روشنی اش را
در سراسر آسمان می پراکند
و لکه هایش را برای خود نگه می دارد!
کاریز خوش دارد خیال کند
که رودها
تنها برای این هستند
که به او آب رسانند!
خدا
نه برای خورشید
و نه برای زمین
بلکه برای گل هایی که برایمان می فرستد،
چشم به راه پاسخ است.
|
|
چهارشنبه بیست و چهارم آبان 1385
|
|
|
|
| |
|
گذشته ی ما.....
|
|
|
می گن گذشته ی آدما آینده ی اونا رو می سازه .این یعنی این که گذشته
آدما باید برای خودشون خیلی مهم باشه...
کارایی که ما توی گذشته انجام می دیم ما رو مثل یه سایه تعقیب می کنن و به
عبارتی هر کس گذشته ی خودشو فراموش کنه مجبور به تکرار اونه....
اما نمی دونم چرا با اینکه گذشته ی آدما اینقدر مهمه ولی همه ی آدما گذشته ی خودشونو فراموش می کنن و با لفظ « گذشته ها گذشته» مسئله رو از سر
خودشون باز می کنن.
نمی گم باید خودمونو توی گذشته غرق کنیم اما بد نیست هر از چند گاهی به یاد
گذشته مون بیفتیم تا از اون پند بگیریم....
تا اشتباهامونو تکرار نکنیم...
تا دوباره دل یه آدم رو نشکنیم...
بد نیست اگر کمی به هم فکر کنیم
در بحبوحه خنده به غم فکر کنیم
بد نیست اگر خانه ما سیمانی است
به خشت و گل و نفوذ نم فکر کنیم
هر وقت ز یادمان دلی می شکند
بد نیست که یک لحظه به هم فکر کنیم
همیشه به یاد اشته باش تا به فراموشی بسپاری آنچه را که اندوهگینت
می کند....اما هرگز فراموش نکن که به یاد داشته باشی آنچه را خوشحالت
می کند.....
به امروز خوب نگاه کن ؛ زیرا دیروز رویایی بیش نیست و فردا فقط یک خیال...
امروز اگر خیلی خوب زندگانی شود از هر دیروز یک رویای خوشبختی می سازد
و از هر فردا چشم انداری از امید...
|
|
پنجشنبه چهارم آبان 1385
|
|
|
|
| |
