و اگر آدم هم مثل من آدم بود

و دلش نی­لبکی بود حزین

می­سرایید به اندازه یک حنجره در گوش زمان

قطعه شعری از عشق

که همین عشق یرآغاز من و عالم بود

قبل از این بود جهان یکه در نهایی

ظلماتی که یقین ماتم بود

پس جهان بی­من

یا من بی­عالم

بود چیزی که در آن چیز وجودی کم بود

و تویی جان جهان

نیز منم کالبدی

ارزشی بود اگر

بدون ما

با هم بود .

تا الان به قلب انسان­های دیگه توجه کردی؟

ما توی قلب هرکسی یک حساب پس­انداز داریم که به راحتی می­شه اونو پر کنیم ؛ با یک لبخند ، با یک سلام ، با یک دوستت دارم ، موجودی ما توی حساب بالا می­ره .چقدر خوبه که ما مام قلب­ها رو با لبخندامون ، سلام­هامون و حرف­های قشنگ قشنگ پر کنیم . چقدر خوبه که دنیا رو با این کار قشنگ به نام خودمون کنیم . این­جاست که ما ثروتمندترین آدم روی زمین می­شیم .بهترین ، موفق­ترین و عالی­ترین انسانی که پشتوانه­اش تمام قلب­هاست و این همون معنای خوشبختیه .